Karol Stanek zakończył rundę jesienną w fotelu lidera strzelców JAKO 4 LIGI MAŁOPOLSKIEJ. 24-letni napastnik Kalwarianki zdobył 15 bramek, ale na swoje dokonania strzeleckie patrzy najpierw przez pryzmat wyników swojego zespołu, w którym gra od września 2022 roku.
— Do Kalwarianki przyszedłem w trakcie poprzedniego sezonu – mówi Karol Stanek. – Zadzwonił do mnie ówczesny trener tej drużyny Leszek Janiczak i zapytał czy nie dołączę do zespołu z opcją, żebym pod jego skrzydłami odbudował się i nastrzelał trochę bramek, dając sygnał klubom z wyższych lig. Po kontuzji byłem już przez wielu skreślony, a on mi zaufał i dał szansę. Skorzystałem i choć w sezonie 2022/23 zdobyłem w sumie 25 bramek, to pozycja wicekróla strzelców IV ligi nie okazała się wystarczającą kartą przetargową do wypłynięcia na głębsze wody. Postanowiłem więc spróbować jeszcze raz skorzystać z propozycji Kalwarianki, która już jednak do tego sezonu przystępowała z zupełnie innym nastawieniem. Rok temu przecież byliśmy na ostatnim miejscu w tabeli i wiosną walczyliśmy o utrzymanie. Natomiast teraz, już pod wodzą Łukasza Burligi i Rafała Boguskiego, jesteśmy w górnej połowie tabeli, bo na półmetku zajmujemy 8. miejsce. Przypomnę jednak, że zaczęliśmy rundę z wysokiego pułapu. Graliśmy ze świeżością, a zgranie zespołu, który latem niewiele się zmienił, było naszym atutem i wygraliśmy pierwsze trzy spotkania. Nawet zaczęły się fantazje o awansie, ale to nie była motywacja tylko presja, przez którą nogi zaczęły się plątać. Pojawił się domowy remis z beniaminkiem z Białki Tatrzańskiej, a po nim przyszła wyjazdowa porażka z Wisłą II Kraków i od tego momentu graliśmy już falami. Wpadaliśmy w dołek i wychodziliśmy z niego. Wygraliśmy jeszcze w październiku trzy mecze z rzędu, ale zakończyliśmy rok ponosząc w listopadzie trzy porażki i o zadowoleniu na pewno nie może być mowy. Graliśmy w kratkę, więc mamy nad czym myśleć podczas tej zimowej przerwy. Ja też miałem dobry początek, bo wystartowałem od dwóch trafień, które dały nam wyjazdowe zwycięstwo 3-2 nad Beskidem Andrychów. Szczególnie gol na 2-2 zapadł mi w pamięci, bo strzeliłem nietypowo dla siebie. Uderzyłem z dalsza, z półobrotu, bez namysłu i zaskoczyłem zarówno bramkarza, jak i siebie. Jestem raczej typem napastnika, który poluje na gole w polu karnym i tak właśnie w tym meczu zdobyłem jeszcze zwycięską bramkę. Jednak w drugiej połowie rundy coś się zawiesiło i tylko z rzutów karnych powiększałem swój dorobek. Coraz mniej sytuacji zaczęło się klarować, a jak już była okazja to piłka nie chciała wpadać nawet do pustej bramki. Dlatego zdobycie 15 goli nie daje pełnej satysfakcji, bo spokojnie mogło być ich więcej.
![](https://www.mzpnkrakow.pl/wp-content/uploads/2024/01/stanek1kalwarianka-1024x683.jpg)
![](https://www.mzpnkrakow.pl/wp-content/uploads/2024/01/stanek1kalwarianka-1024x683.jpg)
![](https://www.mzpnkrakow.pl/wp-content/uploads/2024/01/stanek1kalwarianka-1024x683.jpg)
Strzelecki dorobek lidera jest więc jednocześnie wyzwaniem dla Karola Stanka na rundę wiosenną. Postanowił bowiem zostać w zespole z Kalwarii Zebrzydowskiej i dokończyć w nim sezon, a dopiero później ewentualnie rozglądać się za nowym klubem z wyższej ligi.
— Chcę wiosną znacznie poprawić swój jesienny dorobek, żeby się zapisać w historii – dodaje napastnik Kalwarianki. – Dlatego nie zapadłem w zimowy sen, tylko przygotowuję się do rundy rewanżowej. Jednym z etapów tych przygotowań był start w grudniowych mistrzostwach Śląska w siatkonogę, bo lubię ten sposób spędzania czasu z piłką, a w Kalwariance w tej rundzie mieliśmy chyba tylko jeden taki trening w ramach nagrody. Pojechałem więc do Goczałkowic-Zdroju pograć razem z przyjacielem z czasów wspólnej gry w Piaście Gliwice Remigiuszem Borkałą i miło, a zarazem treningowo spędziłem 22 grudnia. Przy okazji odżyły gliwickie wspomnienia. Dla mnie był to wyjątkowy okres, bo przecież w meczu z Legią Warszawa miałem okazję zadebiutować w ekstraklasie, a w dodatku zakończyliśmy tamten sezon zdobyciem mistrzostwa Polski. Wbiegnięcie na murawę po ostatnim meczu z Lechem Poznań i świętowanie tytułu to na pewno najbardziej pamiętny moment z mojej dotychczasowej przygody piłkarskiej. Najbardziej dumny byłem jednak po meczu jeszcze w Centralnej Lidze Juniorów z Lechem Poznań. Drużyna Progresu Kraków, czyli klubu, w którym po przejściu z mojej macierzystej Proszowianki przez Hutnik Kraków, przez 5 lat uczyłem się piłkarskiego abecadła, zmierzyła się latem 2017 roku w walce o mistrzostwo Polski U-17 z faworytem. Tamten juniorski „Kolejorz” naszpikowany był dzisiejszymi reprezentantami kraju, bo grali w nim między innymi Michał Skóraś i Tymoteusz Puchacz. We Wronkach przegraliśmy 0-4, ale w rewanżu wygraliśmy 2-1, a ja trafiłem na 2-0 i mieliśmy jeszcze mnóstwo sytuacji do odrobienia strat. Tytuł wicemistrza Polski, choć wtedy był rozczarowaniem, to w sumie był dla nas wielkim sukcesem.
![](https://www.mzpnkrakow.pl/wp-content/uploads/2024/01/stanek3piast-1024x509.jpg)
![](https://www.mzpnkrakow.pl/wp-content/uploads/2024/01/stanek3piast-1024x509.jpg)
![](https://www.mzpnkrakow.pl/wp-content/uploads/2024/01/stanek3piast-1024x509.jpg)
Karol Stanek w swoim piłkarskim życiorysie ma sporo spotkań, w których nie oszczędzał bramkarzy rywali. Jego rekord to 4 trafienia w Centralnej Lidze Juniorów U-19 ze Stalą Rzeszów 9 września 2017 roku w spotkaniu wygranym przez Progres 5-1.
— W minionej rundzie jesiennej strzeliłem dwa hat-tricki, więc ciągle mój juniorski rekord jest aktualny – podkreśla snajper, wychowanek Proszowianki. – Mam nadzieję, że wiosną uda mi się w Kalwariance przekroczyć granicę 30 trafień w sezonie, a co będzie dalej to się okaże. Zobaczymy, na którym miejscu skończymy rozgrywki, bo klub z Kalwarii Zebrzydowskiej ma dalekosiężne plany. Działacze otwarcie mówią, że chcieliby w przyszłym sezonie powalczyć o awans do III ligi, no chyba, że już w tym się uda. Wprawdzie do lidera tracimy 17 punktów, ale jeżeli zagramy wiosną tak rewelacyjnie jak rok temu, to może już w czerwcu będziemy świętować sukces. Najważniejsze, żebyśmy rundę rewanżową zaczęli z wysokiego C, utrzymali dobre tempo i mieli fun z gry, a wtedy kto wie… Mój trener z czasów Hutnika Kraków Dariusz Iwanowski, który mnie „wyciągnął” z Proszowianki i ustawił na pozycji napastnika, zaszczepił też we mnie chęć wygrywania i wiarę do końca. Rozwijałem się także w Progresie pod skrzydłami: Grzegorza Dąbrowskiego, Krzysztofa Lipeckiego i Marcina Pasionka. Także w Widzewie Łódź, Piaście Gliwice, GKS-ie Bełchatów oraz Gwarku Tarnowskie Góry od każdego trenera starałem się wyciągnąć jak najwięcej i to samo robię w Kalwariance. Co prawda Łukasz Burliga i Rafał Boguski nie byli napastnikami, ale ogromne doświadczenie piłkarskie jest ich atutem na początku drogi trenerskiej. Rozumieją grę i dałbym im czas na dopracowanie szczegółów, bo tabela nie odzwierciedla naszej gry i liczby wypracowanych sytuacji. Nasi trenerzy mają dobry pomysł na grę, a my musimy po prostu wyciągnąć z ich taktyki jak najwięcej korzyści. Myślę, że przed nimi dużo sukcesów, w których chętnie im pomogę.
Strzelający w IV lidze mistrz Polski jest przesiąknięty piłką nożną. Jego futbolowym idolem od czasów dzieciństwa jest Cristiano Ronaldo, a ulubionym klubem Real Madryt, ale nie tylko futbolem żyje Karol Stanek.
— Moją drugą pasją jest koszykówka, a moim numerem dwa na liście idoli jest Michael Jordan – zaznacza Karol Stanek. – W krakowskim liceum ogólnokształcącym numer XII, do którego chodziłem, zaprzyjaźniłem się z Michałem Chrabotą. Graliśmy razem i w piłkę, i w koszykówkę. On miał okazję zobaczyć mnie jak świętuję mistrzostwo Polski, bo był na meczu Piasta Gliwice z Lechem Poznań, a ja jeszcze nie miałem okazji, po jego wyjeździe z Krakowa, oglądać go na żywo na koszykarskich parkietach. Teraz gra w I-ligowym zespole Niedźwiadki Chemart Przemyśl i mam nadzieję, że gdy kiedyś będzie walczył o mistrzostwo Polski to wtedy będę miał okazję zobaczyć to z bliska. Na razie często piszemy do siebie, bo na osobiste spotkanie brakuje czasu. Gdy ja kończę rundę to on jeszcze gra, a gdy on ma przerwę to ja gram, więc musimy trochę poczekać na taki moment, w którym – tak jak kiedyś na wuefie – znowu razem zagramy w piłkę, albo koszykówkę. Na razie jednak koncentruję się na swoim graniu, mając nadzieję, że jeszcze kiedyś wrócę na boiska ekstraklasy.
Dorota Dusik
Hits: 1469